اول باید گفت بنازیم به حکمت خدا..
دوم باید گفت رحمت خدا به این پدر و مادر و خانواده ای که تا اینجا فرزندشون رو حمایت کردند...اون هم تو روستا و خانواده روستایی که هر نفر یه نیروی کاری حساب میشه و چه انرژی این همه سال صرف نگهداری از این بچه کردن تا به اینجا برسه...
سوم باید گفت خوشا به حال این خانم که هرچند شاید نتونه فعالیت زیادی انجام بده، ولی انصافا از تمام قابلیتهای خودش داره بهره 100 درصد میبره...بر عکس خیلی از ما که با تمام امکانات، استعداد و تواناییهای بدنی که داریم اندازه یه نخود هم از قابلیتهامون بهره مند نمیشیم...
الحمد لله...
حالا ما سالم یک گوشه ای نشسته ایم و درس میخونیم. بعد کلی منت سر دور واطرافیان میذاریم که آخ مردم ..خسته شدم.. آخرشم به زور درسمونو پاس میکنیم...خدایا یکمی از غیرت این عزیزو به ما بده...